Interview Bewoners: het Riet

Michel Timmermans zag Blauwestad meteen zitten, zijn vrouw Jorien vroeg drie maanden bedenktijd. Samen met hun twee kinderen wonen ze nu negen jaar in Het Riet en ze genieten nog dagelijks van de ruimte. “’s Avonds gaan we vaak nog een uurtje varen, dan komen we echt tot rust!”

“Ik heb mijn plekje hier gevonden”

Hoe zijn jullie hier terechtgekomen?

Michel: “Ik werk bij de Gasunie, eerst in Ommen en nu in Groningen. Toen ik werd overgeplaatst, besloten we in de buurt een huis te zoeken. Water heeft mij altijd getrokken en nu kreeg ik de kans om ons eigen huis aan het water te ontwerpen!”

 

Kregen jullie in Blauwestad direct de locatie die jullie wilden?

Jorien: “Van de wijk Het Riet vond ik de vorm heel mooi, het organische. Het ruimtelijke en de stijl van bouwen en het gebruik van natuurlijke materialen en kleur, dat sprak me enorm aan. Hier is bovendien veel ruimte tussen de kavels. Doordat iedereen hier aan het water woont en zijn eigen haventje heeft, was er veel animo voor. Wij waren dan ook blij toen we hoorden dat we onze eerste keus door loting kregen toegewezen.”

 

Hoe bevalt Groningen?

Michel: “We komen hier niet vandaan maar in Delfzijl volgde ik de zeevaartschool.”

Jorien: “Mijn voorouders komen uit Nieuwolda en in Oudeschans woonde voorheen een oom en tante. Als kind ging ik daar soms logeren, in zo’n grote herenboerderij met een hooiberg. Het Gronings klonk daardoor best vertrouwd. Maar ondanks dat moest ik aan het idee wennen. In eerste instantie wilde ik niet ten noorden of ten oosten van Groningen belanden, dat was mij veel te ver weg. Michel vond het hier direct geweldig. Ik vroeg daarom drie maanden bedenktijd, daarna was ik 'om'. Spijt heb ik geen moment gehad. De nuchtere kijk van de Groningers past me wel en het noorden is een prachtig, puur stukje Nederland.”

 

En de kinderen?

Michel: “Ja, ook de kinderen hadden het direct naar hun zin. Freekje en Chris, zij waren toen 8 en 5 jaar oud, gingen in Winschoten naar school. Ze gingen er naar scouting, voetbal, judo en muziekles, hockey...”

Freekje: “Ik vond het ook zo leuk dat we direct vanaf onze steiger het water in konden.”

Michel: “Ik vergeet nooit een verjaardag hier van Jorien. Het was wel 38 graden en op een gegeven moment vonden we het zo warm, dat we met zijn allen het water in sprongen. Ooms en tantes, opa’s en oma’s, iedereen! Op dat moment kwam de rondvaartboot van Dekker langs. Reken maar dat er mooie foto’s zijn gemaakt.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zien jullie je vrienden nog?
Jorien: “Natuurlijk. Het is wel anders, je blijft vaker over en weer een nachtje logeren. Met onze vriendenclub van 26 man hebben we de traditie dat we oud en nieuw ieder jaar bij een van ons vieren. Vorige keer dat ze er waren hebben we met z'n allen geschaatst. Toen ze naar huis wilden gaan, was het zo mistig dat iedereen moest blijven slapen. Het werd reuzengezellig!”

 

Hoe is het in het dagelijks leven?

Jorien: “Binnen dertig minuten zit Michel op zijn werk in de stad Groningen en ik rijd in een kwartier naar mijn werk in het ziekenhuis in Winschoten. Files zijn er niet. Na een drukke dag varen we ’s avonds nog even een uurtje op het Oldambtmeer. Heerlijk ontspannen is dat. Koelboxje mee met wat lekkers…. Ja, dat is superleuk! Ook wanneer ik thuis nog iets moet doen voor het werk, is dat geen straf. Ik met mijn laptopje op schoot op de steiger. Michel staat dan naast mij te vissen of een krantje te lezen, de kinderen pruttelen in hun bootje over het water, en ik maak nog een paar verslagen af. Je hebt dan helemaal niet het gevoel dat je aan het werk bent, heerlijk toch?!

Je went zo snel aan de rust en de ruimte. Ik zou niet zo snel meer in het westen gaan wonen met zijn hectiek en drukte, ik heb mijn plekje hier gevonden.”

Deel deze pagina: